Bij de ontvangst voor koffie en koeken bij Harry was de club op 2/3e van de sterkte aanwezig. Ton kan nog niet zonder de zorgzame begeleiding van de Van Neynsel Groep. En Ruud meldde dat hij net 2 dagen All Inclusive heeft genoten bij het JBZ. Hij is tevreden over hetgeen ze daar met hem gedaan hebben. Van beiden positieve geluiden die ons weer wat blijer maakten. We hopen ze gauw weer mee te zien lopen.
Harry had Routiq.com ingeschakeld om een mooie knooppuntenroute door bossen en over de Loonse en Drunense Duinen op te diepen. Bij de start in Waalwijk werd het gelijk educatief: de achtergrond van de eerste bult die we tegen kwamen (maar waar we omheen konden in plaats van overheen) werd uitgelegd, het was een oude kogelvanger. We konden ook gelijk de brug inspecteren waarover we aan het eind zouden moeten terugkeren naar de auto. Je weet maar nooit. De brug zag er degelijk genoeg uit (en bleek later ook voldoende deugdelijk te zijn).
In de bossen toverde de winterse ochtendzon een mooi beeld door de takken van de nog kale bomen. Op een andere plek zagen we een boompje dat wel erg degelijk beschermd was tegen knagende dieren. Het/hij/zij bleek niet de enige te zijn. Iets verderop werd duidelijk dat de jonge aanplant bedoeld was om een gehavende beukenlaan weer te herstellen. Over zo’n 40 jaar zullen we wel kunnen zien of dat gelukt is.
Langzaam werd het bos wat dunner en verschenen er afgeplagde heidestukken, die daarna overgingen in de weidse ruimte van de Loonse en Drunense Duinen. Op meerdere plekken moest er danig gezwoegd worden in het mulle zand. Het was nog niet het jaargetijde om er de voormalige hit van Anneke Grönloh “Brandend Zand” op los te laten, maar de gedachte daaraan kwam wel boven. Ergens op de vlakte gebruikten we, bij gebrek aan banken, een paar boomstronken om de lunch te gebruiken. Natuurmonumenten was wel zo zorgzaam om een gemotoriseerde boswachter langs te sturen om te kijken of we het nog wel konden redden. En dat konden we, stoer als wij zijn.
Wat ons niet vaak gebeurt is dat we kennelijk een knooppuntpaaltje hadden gemist. Collectief bekroop ons op enig moment het gevoel te lang door het zand te moeten lopen. Toen puntje bij paaltje kwam bleek de gezamenlijke inzet van TOPO GPS en Google Maps ons weer naar een gepland paaltje te kunnen leiden. Daarna rondden we de wandeling af via een bosrijk deel. Waar overigens wel enig verval was opgetreden, zo liet Natuurmonumenten ons weten. Daaruit leerden we dat ook verval zijn goede kanten kan hebben. Dus: “Elk nadeel heb z’n voordeel”, om maar een wijsgeer van de koude grond te citeren.
Een tegenover de parkeerplaats gelegen etablissement was uitnodigend genoeg om na 9,8 km echt af te ronden met een drankje en bitterballen, vanwege de recente verjaardag van ondergetekende. Het was weer een mooie dag.
Cor
Bron van de wandeliing: Routiq.com, knooppuntenwandeling Loonse en Drunense Duinen, nr. 5351016.
Volgende keer start bij: Toon
