Vandaag niet de tropische temperaturen van 2 weken geleden. Integendeel, gewoon lekker wandelweer. Omdat Toon enige mantelzorg moest verlenen dronken we koffie en aten we koeken met 5 bij Ton. Ton had met enig hulp een mooie wandeling gevonden op de website van Natuurmonumenten: wandelen door het vennenlandschap van Huis ter Heide (in de omgeving van De Moer). Niet geheel onbekend terrein, maar daarover later meer.

De wandeling begon al vrolijk van kleur, het Jakobskruiskruid stond er, op vele plekken onderweg, heel mooi bij. We werden tijdig gewaarschuwd voor mogelijk wandelende, grazende, herkauwende, poepende natuurbeschermers, bekend onder de naam Schotse Hooglanders. We hebben ons wel even afgevraagd hoe je een moeder kunt doorkruisen, maar kennelijk is dat modern kort ambtelijk taalgebruik. En inderdaad werden we verderop gedwongen een omtrekkende beweging te maken, om de middagrust in een deel van de kudde niet te verstoren. Andere herkauwers deden mee aan de cursus pootjebaden. Verderop moest nog een obstakel omzeild worden: tijdens het recente noodweer was een boom aardig onttakeld.

En toen stonden we aan het begin van het vlonderpad dat over een deel van het Vlinderven slingert. Niet voor de eerste keer, zoals gezegd. Eerder waren we ter plaatse of in de omgeving op onder meer: 01-08-2018, 08-03-2023, 29-11-2023 en 25-06-2025. Ook dus op momenten dat er echt water naast en onder de vlonder stond.

Aan de waterkant ontwaarden we een 3-tal wetenschappers van AnteaGroup, die zich bezig hielden met het inventariseren van levende wezens in het Vlinderven, specifiek op zoek naar zeldzame salamandersoorten. Ze waren, desgevraagd, tevreden over wat ze aantroffen. Verderop liepen we langs een uitzichttoren die eerder al meermaals beklommen is door groepsleden en waar we ook al eens de boterhammen en koffie genuttigd hebben. Een mooie hommel was bezig zijn lunch te vergaren op het Jakobskruiskruid.

Harry had volop aandacht voor vliegende wezens. Vanuit zijn eigen ervaring (en soms met hulp van de app) kon hij ons wijzen op het gezang van de veldleeuwerikken, zowel solitair als in zwermen. Iets verop zagen we niet alleen een grote zwerm grazende ooievaars, maar ook een solitaire lepelaar, en grote groepen rustende meeuwen (die fourageren altijd op de naastgelegen vuilnisbelt).

Het klapstuk was evenwel het spotten van een Icarusblauwtje. Zittend gefotografeerd, maar bij het wegvliegen ontvouwden zich de prachtig blauwe vleugels. Een geweldig mooi product van de natuur.

Uiteindelijk zakten we door de hoeven op een terrasje in Loon op Zand omdat ondergetekende een paar heugelijke gebeurtenissen met een tractatie wilde onderstrepen. Al met al een mooie wandeling met heerlijk wandelweer.

Cor

Volgende keer bij Harry.

Bron van de wandeling: Natuurmonumenten, Wandelen door het vennenlandschap van Huis ter Heide